Voor jou mam

Dit is de profielpagina van Rieneke Britstra

( 180 km )

Actie is afgesloten Je kunt niet meer doneren
Normal 91cc995ebee2818799adf93e95ed8c10cd46771c
van totaal € 1.000 (149%)

Als de dag van gister … Zuiderzeeklassieker 2016, na 125 kilometer (ergens een stukje verkeerd gereden….), snel terug naar huis om mijzelf op te frissen, om te kleden en door te gaan naar jou. Jij lag de dagen ervoor in het ziekenhuis, in vermomming als kerstboom met in plaats van leuke gezellige lampjes, een infuus en andere slangen. Toen ik thuis kwam, zat jij daar als verassing op de bank, ontslagen uit het ziekenhuis. Wat was ik blij jou weer te zien. Jij was mijn medaille, met deze foto als resultaat! Nu, 1 jaar later, alles is anders. 6,5 jaar heb jij geknokt, en ondanks alles elke dag optimaal beleefd en alles eruit gehaald wat erin zat. Jij zei altijd, “ik leef in reservetijd”. Ik zag het anders. Jou levenslust, doorzettingsvermogen, creativiteit, optimisme en enthousiasme zijn een voorbeeld voor veel anderen, inclusief mijzelf. Ik stond aan de zijlijn, jij moest het allemaal doorstaan, operaties, chemo’s aan het infuus, dagelijks chemo-pillen, bloed prikken, scans, weer een operatie, bestralingen, nog meer bloed en weer pillen. Ondertussen hadden wij thuis ons eigen kleine apotheekje (waar de farmaceutische industrie jaloers op zou zijn, en de zorgverzekeraar arm). Maar jij bleef standvastig volhouden: “ik ben geen pillenslikker, nooit geweest”. Wat je toch allemaal hebt gedaan voor ‘het goede doel’. Als ik samen met jou door de hoofdingang van het ziekenhuis liep onderweg naar een afspraak voor de uitslag of een chemokuur voelde ik mij ineens heel klein en kwetsbaar. Ik kon jou last niet dragen, ik kon het leed niet verzachten. Ik kon er alleen maar voor je zijn door thee te zetten, kwarktaart te maken als ontbijt of een knuffel te geven. Het minste wat ik kan doen is een stukje fietsen. In vergelijking met jou ontberingen is een stukje fietsen ‘peanuts’. Dit jaar voor mij de derde keer Zuiderzeeklassieker, nu met een zwarte rand. Het doel is de langste afstand te fietsen als de weergoden het toelaten. Met tranen in mijn ogen moet ik helaas zeggen dat het voor jou te laat is, maar hopelijk kunnen wij snel voorkomen dat de wereld nog meer prachtige mensen zoals jij veel te vroeg moet missen!

Bekijk alle donateurs
€ 65 27-10-2017 | 19:05 Met respect voor de prestaties van Rieneke haar ontroerende verhaal en situatie en iedereen die hiermee te maken heeft verdient research naar genezing. Mooi rond bedrag zo.
€ 50 01-10-2017 | 22:31
€ 25 01-10-2017 | 00:45
€ 25 30-09-2017 | 15:17
€ 25 30-09-2017 | 13:24
Bekijk alle

WE DID IT!

27-10-2017 | 19:46 De fietsbroek is gewassen, de schoenen zijn weer droog en de blauwe plekken zijn weg. Vijf jaar geleden klom ik voor het eerst op de fiets voor de Zuiderzeeklassieker. Toen een tocht van 120 kilometer, met een geleende fiets en kleding en 5 trainingen achter de rug de strijd aangaan. In 2016 mijn tweede tocht. Er was voor mama op dat moment geen behandeling meer. Sterker nog, de avond voor de tocht was zij opgenomen in het ziekenhuis. Maar wij hadden nog tijd, dus opnieuw klom ik 120 kilometer op de fiets. Helaas zijn er in het afgelopen jaar geen baanbrekende resultaten geweest waar mijn moeder op mee kon liften. 20 juni dit jaar was ik bij haar, ik had je hand vast en toen was het te laat. Vreselijk dapper heeft zij gestreden, nooit haar hoofd gebogen voor de ziekte, en alles uit het leven gehaald. Zij ging elke keer over haar grenzen heen de afgelopen jaren, voor prikken, pillen slikken, accepteren en weer inschikken. In haar nagedachtenis bleef ik net zo strijdbaar. Het doel was gezet, die ultieme 180 kilometer moest ik fietsen, voor jou. Ik had nog 10 weken tot de start en dus kwam er een trainingsschema. Jaja, ik ging er serieus voor. Twee keer in de week de fiets op, een lange en een korte training en elke week een beetje opbouwen. Een soort van re-integratieproject. De eerste 50 kilometer waren geen probleem. Van 50 naar 70 naar 90. Toen een etentje in Anna Paulowna, dus ja, waarom niet op de fiets: 106 kilometer vanaf Muiden. Twee weken daarna met Simone een klein rondje Zuiderzee/Markermeer. Wij hadden het natuurlijk wel uitgekozen; mooi weer, half 10 vertrektijd, weinig wind en regelmatig koffiestop met gebak. 150 kilometer in de benen, dus dat ging goed. Tussen de trainingen door nog even met Noud naar de zon. En tja, ik had een trainingsschema, dus daar zat ik met mijn goede gedrag voor de lunch in een sportschool op een fietsje te zweten, terwijl Noud heerlijk aan het zwembad lag te genieten… Leuk zo’n vakantie, lekker ontspannend ook ;). Maar de zon en het zwembad waren goed voor het herstel. Bij thuiskomst nog 2 weken. En ik begon zowaar als een volleert sporter ineens over salade, humus, bleekselderij, pasta en havermout pap. Zelfs de alcohol heb ik de laatste 2 weken afgezworen. Ik hield mijzelf een toptijd voor over de finish. Een week voor de start was de voorspelling super. 20 graden, droog en weinig wind, wat wil een fietser nog meer (nou ja, een zachter zadel, minder a-seksuele kleding, en niet altijd die vliegjes in je waffel maar je hoort mij verder niet klagen). Naarmate D-day naderde werd het weer wisselvalliger. Droog, regen, droog, regen, droog, regen. Ik kan daar niet zo goed tegen. Op het allerallerlaatste moment nog een regenjasje online besteld. En zoals een goede karma het betaamd was de postbode op het verkeerde adres terecht gekomen waar helaas ook niemand thuis bleek (!). Snel het adres omgezet naar de dichtstbijzijnde Primera en zo stond ik vrijdagmiddag mijn outfit in de woonkamer compleet te maken. 30 september, het is zover. Samen met Simone (die altijd wel te porren is voor een nieuwe fysieke uitdaging) trappen wij de hele dag tegen darmkanker. En toen kreeg ik dat ene telefoontje…. Ik heb de wekker verkeerd gezet, ik ben net mijn bed uit dus ik ben iets later. Ken je dat? Het gevoel als je je hebt verslapen? Dat je de hele dag achter de feiten aanloopt? In ons geval werd dat achter de feiten aan fietsen en dan is 180 kilometer een lang stuk…. Al met al viel het mee en waren wij op tijd in Almere, nog lekker tijd voor een bakkie en gaan met die banaan. In totaal gingen meer dan 1000 fietsers die dag de weg op om te fietsen voor een gezonde buik. Prachtig hoe samenhorig mensen worden van iets vervelends. Simone en ik vertrokken met de vroege start om 08.00 uur om te voorkomen dat de bezemwagen ons in zou halen. Het eerste gedeelte was bekend terrein. Van Almere door het pittoreske Muiden waar de extra bidons op ons wachten en een warm-onthaal voor Ome Ko resulteerde in een heerlijk bakje koffie en “Ich bin wie du” uit de speakers van Marianne hoe heet ze ook alweer. De brug was open dus daar stonden wij even te genieten van het (toen nog goede moment) samen met een 40-tal andere fietsers. Via Durgerdam naar Volendam was het eerste deel. Een mooi stuk, klein stukje omgefietst (goed voor de kilometers) maar uiteindelijk op schema in Volendam waar Eva, Door en Ellen ons kwamen opwachten! Hoe fantastisch om bekende gezichten te zien en samen een bakkie te doen. Volgens ons strakke schema helaas al na 20 minuten weer op de fiets. De voorspelling was een paar druppeltjes, dus het jasje hoefde niet aan, fijn. Vlak voor Hoorn begon het inderdaad wat te druppelen. Langs de dijk kwam er een klein peloton fietsers langs wat net een mooie snelheid had om even ‘aan te haken’. Dit groepje bracht ons in rap tempo richting Hoorn waar de spetters een meer continue beat kregen. Het groepje fietste nog lekker, het was dus kiezen óf stoppen en de jas aan óf volgen en nat worden. Wij gingen nog even mee maar hebben uiteindelijk in de stad toch af moeten haken. Fijn, toch even het jasje aangetrokken. De druppels werden ondertussen een regenmedley waarvan mijn hele lijf alle toonhoogtes mee kreeg. Wij telden af naar de volgende stop, dan waren wij over de helft, Medemblik. In een verregende vissersplaats kwamen wij binnen druppelen. Maar de drie meiden die ons opnieuw waren gevolgd toverden een lach op ons gezicht! Wat waren wij blij dat zij er waren. Heerlijk hebben wij samen binnen in een taverne een kopje soep gegeten. Toen wij wegliepen leek het alsof er 2 sneeuwpoppen binnen naast de houtkachel hadden gezeten, het enige bewijsmateriaal van hun aanwezigheid wat resteerde was een plasje water (ons oprechte excuus). Met een beetje tegenzin stapte wij op onze fietsen. De volgende etappe was een zware zowel mentaal als fysiek; de dijk van Enkhuizen naar Lelystad. De meiden zwaaiden ons uit en daar gingen wij op onze stalen, koude maar bovenal natte rossen. De fanfare ging verder van de ene symfonie in de andere, er leek geen houden aan. Hetzelfde peloton kwam weer voorbij (na een bandenwisselstop aan hun kant) en wij haakten weer aan. Na een kilometer of 15 in hun kielzog te hebben vertoefd hadden zij opnieuw technische mankementen en gingen wij door. Wij gingen een ander klein groepje achterna (nou ja, een duo), maar hun ruimtelijk inzicht en borden-lees-capaciteiten waren die dag niet optimaal. Kortom, wij zaten verkeerd. En voor wij allemaal stil stonden viel de fietser voor mij en ik dus vervolgens dwars op zijn fiets. Auwie. Laat ik het zo zeggen, als je lijf nat en koud is, 120 kilometer heeft gefietst en er vervolgens een zadel in je heup beland en een stuur in je ribbenkast ben je niet echt blij. Maar goed, niet finishen was geen optie. En hup met een beetje gesteun, gekreun en geklaag de fiets weer op! Richting de dijk, hoe eerder wij er zijn, hoe eerder wij de overkant bereiken. Want als wij daar zijn is het nog maar 30 kilometer, goed vooruitzicht. En toen kwam er ineens een donkere lucht en die bracht gezellig de 5e symfonie van Beethoven met zich mee. Het was zwaar en de ene bandplakkende fietser na de andere kwam langs. Ik zat te smeken om alsjeblieft niet hier, niet nu een lekke band te krijgen. Wij zochten afleiding in vette vers gebakken frietjes en een goed glas witte wijn, niet al te droog. Ik dacht aan mama. Ik dacht aan de finish. Aan het einde van de dijk vlak bij Bataviastad lag voor ons de laatste stop. De meiden zaten al klaar met heerlijke nacho’s, bitterballen en een lekker kopje thee. Wij moesten nog 30 kilometer en dus moesten wij om half 5 echt wel weg. Buiten was nog steeds een oorverdovend lawaai van een kakafonie aan druppels. Wij hadden medelijden met de vrijwilligers die onder een tentje te stonden te schuilen. Tja, over het eerste deel valt weinig te zeggen. Lang, saai en langs een heleboel water. Monique stond langs de dijk ons de laatste kilometers toe te schreeuwen. Er kwam weer een peloton voorbij met ca. 35 kilometer/uur. ‘Aanhaken’ zei Simone, “ik kan niet meer” pufte ik terug. En aan haar lachje hoorde ik dat het eigenlijk een grapje was. De laatste kilometers waren een race tegen de klok. Langzaamaan werd de kakafonie rustiger tot hij niet meer te horen was. De laatste kilometers kwam voorzichtig het zonnetje tevoorschijn, en brak zij vlak voor de finish door. Dank je wel mam. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie steun, vertrouwen en lieve woorden. Met elkaar (50 sponsoren!) hebben wij €1500 opgehaald en staan wij op de 7e plek van de individuele fietsers! Ik wist dat het zwaar zou worden, maar het was mij meer dan waard. De mooie route, de lieve woorden van bekende én onbekende mensen en het prachtige doel! Niet finishen was geen optie! Mijn speciale dank aan de supporters langs de weg, bij de finish en de vrijwilligers. En bovenal Simone, die ik gek genoeg kon krijgen om mee te gaan, topper bedankt! En lieve Noud, dank voor je motivatie, je steun én niet te vergeten de droge handdoeken en sokken na de finish, je bent een lieverd!
Lees meer